Het moet er weer eens van komen…

Momenteel lees ik het boekje The Prodigal Evangelical van Gerard Kelly. It makes an interesting read indeed. Kelly legt de lezer uit: Why, despite everything, I still belong to the tribe. Op mijn blog wil ik er graag reclame voor maken. Via Google vind je makkelijk allerlei informatie over dit boekje. Gerard Kelly was een aantal jaar voorganger (senior pastor) in Crossroads International Church te Amstelveen. Ik ken de goede man dus persoonlijk. Nou ja, meest van zijn preken en ik heb natuurlijk wel eens een babbeltje met hem gemaakt. Kelly is een theologisch artiest. Een kunstzinnig theoloog zeg maar.

And what about my own wrting stuff on Spoorzoeken? Er is genoeg waarover ik zou willen schrijven. Maar de vraag dringt zich regelmatig aan mij op: wat voegt het toe aan de zee van informatie die er al is? Natuurlijk is het schrijven ‘an sich’ een leuke ervaring. Het ordenen van je eigen ideeën en e.e.a. zo zien te presenteren dat het voor de lezer nog een beetje aantrekkelijk is ook. Ik mis het schrijven en doe mezelf daarmee te kort, denk ik zomaar. Tijd voor onderzoek is er weinig en oppervlakkige verhaaltjes wil ik vermijden.

Naast ‘heel veel’ mooie dingen in kerk en gemeente en de enorme inzet van prachtige mensen die ‘heel veel’ waardering verdienen is er helaas ook veel pseudo religie in de christelijke wereld. Nou ja, aan de rand van de christelijke wereld dan. Het is voor mij een grote verleiding om me daarin te willen verdiepen, dwalingen zo mogelijk bloot te leggen en vrijzinnige trends te bespreken, of misschien zelfs te bestrijden. Die neiging is, ook al geeft dat een wat vermoeid gevoel, de makkelijke weg van de geestelijke luiheid. Het zou namelijk veel nuttiger zijn om met mijn schrijven deuren te openen naar een authentiek christelijke denkwereld. Maar ja, soms moet je eerst onkruid wieden om tot je doel te komen. Schoffelen op een akker met (pot)rozen in aanplant. Ik heb het jaren geleden mogen doen en wel in de brandende zon. En toen ging er per ongeluk wel eens een plantje naar de filistijnen. Wieden en planten, het ligt dichter bij elkaar dan je zou denken. Dus als ik weer ga schrijven en ik wied te veel, trek me aan de mouw en moedig me aan te planten. En als ik plant, herinner mij eraan dat het de mooist denkbare (pot)rozen moeten zijn die er verschijnen, anders kan ik het beter nalaten. Er is al zoveel pseudo religie en reli-pulp in deze wereld. Blog Spoorzoeken wil juist een behulpzame wegwijzer zijn op het christelijk social media domein.

Hoe doe je dat, wegwijzer zijn? Ach, het klinkt niet alleen pretentieus, dat is het natuurlijk ook. Laat ik een paar recente voorbeelden noemen. En sta mij toe te verwijzen naar wat anderen schrijven. Wim de Bruin schreef een mooie afscheidsbijdrage op blog Staat Geschreven. Hij verwijst naar oude bronnen van de christelijke traditie, maar de personen die hij noemt, zijn tegelijkertijd opmerkelijk. Zo noemt hij onder andere de missionair theoloog Thomas Halik. Uit de bespreking van Tjerk de Reus over zijn eerste in het Nederlands vertaalde boek Geduld met God, maak ik op dat deze katholieke Halik en de evangelische Kelly zomaar (geloofs)vrienden zouden kunnen zijn. In de EO-gids Visie van afgelopen week kwam ik deze Halik toevallig ook tegen. Zo’n ontdekking vind ik leuk.

“Bloggen moet een hobby zijn, geen werk. Want er is geen geld mee te verdienen, behalve als je eindeloos berichtjes van anderen copy-paste, en irrelevante berichtjes schrijft over dominees met een uitgesproken mening die een beroep krijgen.” Aldus Wim de Bruin.

Wat De Bruin schrijft in wat ik zojuist zijn afscheidsbijdrage noemde, is echt de moeite waard. Vandaag ontkom ik derhalve niet aan ‘copy-pasting’. Tenslotte ben ik niet meer dan een hobbyist in bloggerland. Maar ik wil wel opmerken dat geloofsafval of anders gezegd liberalisering in theologische zin van social media deelnemers mij interesseert.

“Jaap en Erik zijn inmiddels postevangelisch, zoals veel anderen. Voor zover ik kan waarnemen worden de meeste postevangelischen van – in mijn ogen – zeer orthodox in korte tijd zeer vrijzinnig. Dat vind ik echt heel jammer. Maar het heeft wel te maken met de structuur van het evangelicalisme. Een absoluut gezag van de Bijbel op alle terreinen in combinatie met een sterk geloof in persoonlijke leiding tot in allerlei details door God vormen de kern van de evangelische spiritualiteit. Waar die twee dingen (terecht) beginnen af te brokkelen blijft er in de praktijk niets anders over dan een wat luie vrijzinnigheid en agnosticisme.” Aldus Wim de Bruin.

Dominee De Bruin vliegt met bovenstaande wat mij betreft toch stevig uit de bocht. Ook ik maak mij zorgen over vrijzinnigheid en de oorzaken daarvan, maar waarom ligt dat aan een absoluut gezag van de Bijbel en aan Gods veronderstelde persoonlijke leiding? Oké, teleurstellingen en persoonlijk falen, het kwaad van anderen en aanverwante zaken, kunnen het geloof doen wankelen, maar waarom meteen weer een stekelige por richting de evangelischen? Ik wil aan deze discussie een m.i. belangrijk element toevoegen. Ik schreef er al iets over in mijn reactie op een andere afscheidsbijdrage; van Paul Abspoel.

“Ik ben geboeid door het fenomeen geloofsafhakers, ook al heb ik er zelf niet veel mee. De publieke ruimte suggereert maximale openheid, transparantie en tolerantie, maar dwingt haar deelnemers aan het debat sluipenderwijs tot conformeren aan de opinie van de massa. Het leidt gaandeweg tot verlies van de eigen identiteit en dit proces leidt niet zelden tot een stroom van denken waar de argeloze gelovige in verzuipt. Waarom? Je moet je als gelovig mens steeds maar weer verantwoorden en dat maakt een mens murw en kwetsbaar. Vandaar Paulus’ oproep “schaam je het evangelie niet” Het is niet altijd makkelijk om te (blijven) geloven. Het verval begint met je reputatie. Velen doen daarom liever water bij de wijn. We willen immers gerespecteerd worden door vriend en vijand? Althans, als je het mij vraagt. Maar ach, niemand vraagt mij iets.” Aldus Paul Miller.

Wat Wim de Bruin hier verder doet, namelijk een korte karakterisering geven van het evangelicalisme, is momenteel weer helemaal in en wel in verband met de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Een schrijver die ik heel erg waardeer, namelijk Roger E. Olson, schreef in de afgelopen maanden een aantal interessante blogs over misvattingen van de Amerikaanse media over wat evangelisch christendom tegenwoordig is. Ik volsta te verwijzen naar zijn recente blogpost: So What, Then, Is “American Evangelicalism?” Een andere interessante tekst die ik onlangs tegenkwam is van David F. Watson, namelijk: Trump, Evangelicals, and the Road Ahead. Watson noemt (de) vier belangrijkste kenmerken van het evangelicalisme. Ik geef enkele citaten, want dat is wel zo makkelijk.

According to the National Association of Evangelicals, there are four primary characteristics of evangelicalism:

  • Conversionism: the belief that lives need to be transformed through a “born-again” experience and a life long process of following Jesus.

  • Activism: the expression and demonstration of the gospel in missionary and social reform efforts

  • Biblicism: a high regard for and obedience to the Bible as the ultimate authority

  • Crucicentrism: a stress on the sacrifice of Jesus Christ on the cross as making possible the redemption of humanity

Het is belangrijk ons af te vragen wat het evangelie nu werkelijk inhoudt en wat ons als christen definieert. Over dat laatste schreef Roger E. Olson toevallig vandaag een interessant blogje: Am I an “Authentic Christian?” (I Doubt It) De lezer zal denk ik herkennen waarom Olson zijn schrijfsels als evangelisch Arminiaans typeert (zie ook het onderschrift bij de titel van zijn blog). Het eerste, namelijk de belangrijke vraag wat het evangelie eigenlijk is, brengt ons terug bij Gerard Kelly. Op pagina 26 van zijn boekje bespreekt hij het evangelie als het verhaal waar hij naar op zoek is. Een verhaal (or adventure) dat al te vaak ontdaan is van haar “epic majesty and jewelled beauty.” Kelly wants ‘to resist the bleaching’, because he stil believes in the colours it has robbed us of.
.
Dit laatste brengt me terug bij het planten en het wieden. Een belangrijk stuk dynamiek in het Nieuwe Testament zit hem in het bevlogen bestrijden van allerlei dwaalleringen. De nieuwtestamentische brieven zijn mede zo spannend en confronterend, omdat er van meet af aan allerlei verdraaiingen van het evangelie in de jonge kerk waren geslopen. Het is dus een legitieme zaak om die strijd voort te zetten. Anderzijds moeten we zoals Kelly het aangeeft, de schoonheid van het evangelie als een waarde op zich zien: als het verhaal van vergeving dat ons leven raakt en verandert. Niet alleen vergeving ontvangen, maar zeker ook vergeving schenken. Het evangelie is het goede nieuws. Kelly werkt dit verder uit rond de vier begrippen beautiful, broken, forgiven and invited. het is hem toevertrouwd.
“Biblical, theological, culturally perceptive, and above all disarmingly honest. A must read for anyone wondering if ‘evangelical’ is a word worth saving!” – Anna Norman-Walker
Met deze back cover promotietekst (1 van de 17 persoonlijke teksten) ben ik gekomen aan het einde van mijn relaas. En nu het boekje nog helemaal uitlezen en jullie snel kopen hè?!

 

Advertenties

8 gedachtes over “Het moet er weer eens van komen…

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s